Kategoritë

Prodhuesit

Furnizuesit

E vetmja dashuri, Laurence Plazenet Shihe të plotë

E vetmja dashuri, Laurence Plazenet

Zonjusha d'Albreht humbet nënën në moshë fare të re dhe i ati e rrit në një mjedis të rreptë, pa shfaqur kurrë haptas ngrohtësinë ndaj saj, ndërkohë që fshehtas e llaston me dhurata. Ajo është vetëm 15 vjeçe kur njihet me zotin Ramon, mësuesin e saj privat, një burrë i mistershëm që i zgjon vajzës drithërimat e para shpirtërore dhe fizike.

Info shtesë

Disponueshëria: Në gjendje

$5.92

Me ulje çmimi!

-30%

$8.45

Titulli: E vetmja dashuri
Origjinali: L'amour seul
Gjinia: Roman
Autori: Laurence Plazenet
Shqipëroi: Afrim Koçi
Shtëpia botuese: Pegi
Viti: 2016
Fq. 146
Pesha: 0.185 kg.
ISBN: 978-9928-228-44-4

Mbi librin

Zonjusha d'Albreht humbet nënën në moshë fare të re dhe i ati e rrit në një mjedis të rreptë, pa shfaqur kurrë haptas ngrohtësinë ndaj saj, ndërkohë që fshehtas e llaston me dhurata. Ajo është vetëm 15 vjeçe kur njihet me zotin Ramon, mësuesin e saj privat, një burrë i mistershëm që i zgjon vajzës drithërimat e para shpirtërore dhe fizike.

Ajo bie dëshpërimisht në dashuri me të dhe ëndërron një përjetësi që nuk i përket kësaj bote. Ai është burrë i pjekur, serioz dhe i lirë, ndërsa ajo është pothuajse fëmijë, e re dhe pa përvojë. Të ndarë, por ngaherë bashkë shpirtërisht, zonjusha d'Albreht dhe zoti Ramon do të përndjekin njëri-tjetrin përgjithmonë: nëpër libra, ëndrra, vetmi, heshtje dhe vdekje.

Gjithë historia e tyre, që nga flaka e parë e dashurisë e deri në shuarje, kthehet në emblemë të paragjykimeve shoqërore, frikës dhe ndrydhjes shpirtërore e fizike që shkaktojnë ato. Heroina jonë është ndëshkuesja më e lartë e vetvetes, ajo mendon se nuk ka kurrfarë merite, duke na kujtuar edhe njëherë se ç'pasoja mund të sjellë vështrimi ynë gjykues dhe kritikues ndaj dashurisë jokonvencionale të një gruaje.

Fragment nga libri

Sytë i shndrinin dhe vështrimin e kishte depërtues. Ai e vëzhgonte. Ajo rrinte pranë të atit; të dy rrinin përballë. Ajo përshëndeti duke mbajtur trupin drejt. Qëndrimi me shpinë kah dielli ia theksonte fytyrën ovale, trupin dhe duart e hajthme. Ajo pyeste veten se çfarë pa në vështrimin e tij: përtallje, lakmi, njohje absolute.

Ata qëndruan disa çaste pa ia ndarë sytë njëri – tjetrit, madje pa rrahur as qepallat. Ai e dëshiroi menjëherë. Sepse ajo ishte e ndaluar dhe sepse nuk kish gjasa që ajo të shfaqte interes për të, meqë ishte e virgjër dhe meqë do të skuqej kur ai ta zhvishte. Mbase edhe do të qante kur ta prekte. E pra, kjo shfaqje do të kish qenë pjesa më e bukur e kënaqësisë. Ajo njohur fytyrën e dashurisë.